X
تبلیغات
نماشا
رایتل
یکشنبه 2 مرداد‌ماه سال 1384

مرحوم کیومرث صابری در فومن متولد شد او آغاز طنز نویسی خود را از ستون دو کلمه حرف حساب در روزنامه اطلاعات آغاز کرد و این زمینه نشر گل آقا شد گل آقای ما در 63 سالگی درگذشت و طبق معمول پس از مرگ عزیز شد ، قطعه ای که می خوانید نقیضه (پارودی) شعر«کفشهایم کو» از سهراب سپهری است. در این طنز او همه آرزو و غم یک شخص را از گم شدن یک لنگ کفش کهنه ؛با مهارت بیان داشته است.

 

کفش هایم کو؟!
دم در چیزی نیست.
لنگه ی کفش من این جاها بود!
زیر اندیشه ی این جا کفشی!
مادرم شاید این جا دیشب
کفش خندان مرا، برده باشد به اتاق
که کسی پا نتپاند در آن…

 

هیچ جا اثر از کفشم نیست
نازنین کفش مرا درک کنید
کفش من کفشی بود
کفشستان!
و به اندازه ی انگشتانم معنی داشت
پای غمگین من احساس عجیبی دارد
شصت پای من از این غصه ورم خواهد کرد
شصت پایم به شکاف سر کفش، عادت داشت!

 

نبض جیبم امروز
تندتر می زند از قلب خروسی که در اندوه غروب
کوپن مرغش باطل بشود !
جیب من از غم فقدان هزار و صدو هشتاد و سه چوق
که پی کفش، به کفاش محل خواهد داد
«خواب در چشم ترش می شکند.»
کفش من پاره ترین قسمت این دنیا بود
سیزده سال و چهل روز مرا در پا بود
«یاد باد آن نهانش نظری با ما بود»
دوستان! کفش پریشان مرا کشف کنید!
کفش من می فهمید که کجا باید رفت
که کجا باید خندید.
کفش من له می شد گاهی
زیر کفش حسن و جعفر و عباس و علی
توی صف های دراز
من در کله ی صبح، پی کفشم هستم
تا کنم پای در آن
بروم آنجایی
که به آن «نانوایی» می گویند!
شاید آن جا بتوان،‌نان صبحانه ی فرزندان را
توی صف پیدا کرد
باید الان بروم....اما نه!
کفش هایم نیست! کفش هایم...کو؟!

 

روحش شاد –یادش عزیز